Devor

Tog'larda yashiringan uyda, sochlari qo'pol qirqilgan, ko'zlari atrofi ko'kargan va oylab davom etgan taqchil hayot va og'ir jismoniy mehnatdan yuzi so'lgan ayol kundalik yozadi — chirigan, ma'nosini yo'qotgan taqvimlarning orqa tomonida, noyabr qarg'alarining qichqirig'i ostida. Yozish zavqi uchun emas — hayotta qolish va aqldan ozishdan qutulish uchun. Uning boshiga kutilmagan voqea tushadi — u bu tog' uyiga do'stlari, keksa er-xotin bilan quyoshli may kunida keladi, ertasi kuni esa sayrga chiqqan keksalarning g'oyib bo'lganidan tashvishlanib, tog' cho'qqisini tark etib bo'lmasligini bilib qoladi: butun boshqa dunyo undan ko'rinmas, ammo o'tib bo'lmas devor bilan ajratilgan. Shunday qilib ayol yolg'iz, faqat uy iti, tentirab yurgan sigir va yovvoyi tabiatga unchalik mos kelmaydigan mo'ynali mushukchalar bilan qoladi. U o'z joniga qasd qilish uchun yetarlicha yosh va beparvo emasligini anglaydi, demak, qanday bo'lmasin hayotta qolish kerak...